«Το νησί Εύα» από τη Δήμητρα Νικολοπούλου
Το νησί Εύα βρίσκεται στον Ωκεανό της Αγάπης. Ο κόλπος της Ειρήνης βρίσκεται στα νότια του νησιού. Η Οροσειρά της Ισότητας υψώνεται στα βόρεια του. Από τις χιονισμένες της κορυφές πηγάζει ο ποταμός της Αδελφοσύνης. Αυτός διασχίζει την καταπράσινη κοιλάδα της Ελευθερίας. Ανατολικά της κοιλάδας από έναν απότομο βράχο σχηματίζεται ο καταρράκτης της Ελπίδας.
Οι κάτοικοι του νησιού ζουν στην κοιλάδα της Ελευθερίας. Εκεί έχουν φτιάξει τη γαλήνια πόλη τους, Άρπα. Αν με ρωτήσετε, θα σας πω ότι οι κάτοικοι της Άρπας είναι οι πιο ευτυχισμένοι σε όλο τον πλανήτη μας. Ζουν μια λιτή, απλή ζωή όλοι μαζί, κίτρινοι, μαύροι και λευκοί. Δεν υπάρχουν καβγάδες και έχθρες καθώς δεν έχουν τίποτα να μοιράσουν. Ό,τι ανήκει σε έναν ανήκει σε όλους. Για να ζήσουν, καλλιεργούν την εύφορη γη τους. Αυτή με τη σειρά της προσφέρει ζουμερά φρούτα, καταπράσινα λαχανικά και θρεπτικό σιτάρι για το ψωμί τους. Σε όλη την κοιλάδα κυκλοφορούν ελεύθερα όλα τα είδη των ζώων: αγελάδες, κότες, πρόβατα και κατσίκες που δίνουν γάλα, μαλλί και αβγά. Οι κάτοικοι της Άρπας είναι χορτοφάγοι. Δεν τους αρέσει να σκοτώνουν τα ζώα και γι’ αυτό ζουν αγαπημένοι και με τα ζώα.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι στο νησί της Εύας δεν αρρωσταίνει ποτέ κανένας. Ο καταρράκτης της Ελπίδας έχει ιαματικά νερά που τους προσφέρουν αιώνια υγεία.
Το νησί της Εύας και οι κάτοικοί του έχουν ανοιχτή την αγκαλιά τους για όποιον θέλει να τους επισκεφθεί.
Τη δικιά μου Writersland τη φαντάζομαι γεμάτη βιβλία. Σε όλα τα σπίτια θα υπάρχουν τεράστιες βιβλιοθήκες με ατελείωτα ράφια. Οι κάτοικοι θα ασχολούνται φυσικά και με άλλα πράγματα, αλλά η κύρια ασχολία τους θα είναι τα βιβλία. Θα έχουν διαβάσει όλοι πολλά βιβλία και θα κατακλύζονται από ιδέες για καινούριες πρωτότυπες ιστορίες που θα σημειώνουν στο μπλοκάκι που θα κουβαλούν πάντα μαζί τους. Τέλος, τα παιδιά δεν θα έχουν ακόμα την ικανότητα αυτή, αλλά θα έχουν το ίδιο ενδιαφέρον για τα βιβλία και θα έχουν τη δυνατότητα να τα ζουν στην πραγματικότητα μέσω μηχανών που θα έχουν δημιουργηθεί γι’ αυτό το σκοπό.
Μαρία Πρίντζιου
Φαντάζομαι τη Writersland σαν ένα νησί ή σαν μια πόλη σε ένα ψηλό βουνό. Εκεί θα μπορούσαν να ζήσουν νέοι και παλιοί συγγραφείς, συγγραφείς που γράφουν ακόμα ή έγραψαν για τελευταία φορά πριν εκατοντάδες χρόνια. Επίσης, κάτοικοι θα είναι και άνθρωποι που αγαπούν να διαβάζουν βιβλία. Με λίγα λόγια προϋπόθεση για να ζεις εκεί είναι να έχεις το μικρόβιο του βιβλίου. Οι πολίτες θα συνυπάρχουν ευτυχισμένοι χωρίς καβγάδες και τσακωμούς. Εχθροί τους θα είναι αυτοί που μισούν τα βιβλία, δεν θέλουν ούτε να τα βλέπουν και δεν έχουν ανοίξει ούτε ένα βιβλίο. Πολεμούν μεταξύ τους με βέλη που αν σε πετύχουν σε μετατρέπουν αμέσως από εχθρό σε λάτρη του βιβλίου και το αντίθετο. Σε κάθε μάχη θα νικάει το Καλό και όσο περνάει ο καιρός οι εχθροί των βιβλίων σιγά-σιγά θα εξοντώνονται. Οι άνθρωποι θα τρέφονται με μυθιστορήματα και νουβέλες και θα πίνουν τις γνώσεις που κερδίζουν κάθε φορά που διαβάζουν ένα βιβλίο. Έτσι θα ήθελα να είναι η δική μου Writersland.
Μαρία Ηλιοπούλου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου