Το κορίτσι που αγαπούσε τα βιβλία - Παραμύθια

 «Το κορίτσι που αγαπούσε τα βιβλία»

    Μια φορά κι έναν καιρό σε μια μακρινή χώρα ζούσε ένα δωδεκάχρονο κορίτσι, η Κρυστάλλη. Η Κρυστάλλη λάτρευε τα βιβλία.Τα βιβλία ήταν όλη της η ζωή. Με ένα βιβλίο ταξίδευε σε άλλους μακρινούς τόπους και γνώριζε καινούριους ανθρώπους. Γνώριζε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, νεράιδες και ξωτικά, μάγισσες και μάγους. Γνώριζε ανθρώπους φτωχούς και πλούσιους, καλούς και κακούς, ευγενικούς και φιλόξενους. Ταξίδευε σε άλλες χώρες μακρινές πάνω στο ιπτάμενο χαλί της. Βρισκόταν σε βασιλικά τραπέζια με την ονειρεμένη, χρυσή άμαξά της.

   Η οικογένεια της Κρυστάλλης ήταν φτωχή. Δεν μπορούσαν να της αγοράζουν βιβλία πέρα από τα αναγκαία για το σχολείο της. Εκείνη όμως, δανειζόταν βιβλία από τη βιβλιοθήκη, από γνωστούς και φίλους και κατάφερνε πάντα να βρίσκεται με ένα βιβλίο στο χέρι.

   Ένα χειμωνιάτικο απόγευμα η Κρυστάλλη, καθώς γυρνούσε απ’ το σχολείο σκόνταψε και έπεσε. Στην προσπάθειά της να σηκωθεί παρατήρησε κάτι ασυνήθιστο να προεξέχει από το έδαφος. Περίεργη, πλησίασε και άρχισε να σκάβει το χώμα. Μετά από λίγο κρατούσε στα χέρια της ένα χρυσό, μικρό σεντούκι. Στην αρχή έμεινε άφωνη και προσπαθούσε να φανταστεί τι να υπήρχε μέσα. Το κρύο έξω ήταν τσουχτερό και έτσι η Κρυστάλλη πήρε το σεντούκι μαζί της στο σπίτι της.

   Έφτασε στο σπίτι τρέχοντας γεμάτη αγωνία. Οι γονείς της δεν είχαν γυρίσει ακόμη απ’ τη δουλειά. Έτρεξε και κλείστηκε στο δωμάτιό της. Ακούμπησε το σεντούκι στο κρεβάτι της και γονάτισε στο πάτωμα. Πάτησε το κουμπί της κλειδωνιάς και το σεντούκι άνοιξε. Μέσα υπήρχε ένα καφέ βελούδινο βιβλίο. Η Κρυστάλλη απόρησε γιατί δεν είχε ούτε τίτλο ούτε συγγραφέα. Το ξεφύλλισε και είδε ότι όλες οι σελίδες ήταν λευκές. Κοίταξε στο σεντούκι και είδε μια μαύρη κρυφή θήκη. Την άνοιξε και μια μικρή νεράιδα πετάχτηκε και άνοιξε τα φτερά της. Η Κρυστάλλη νόμιζε ότι ονειρευόταν.

-Γεια σου Κρυστάλλη! είπε η νεράιδα.

Η Κρυστάλλη ήταν τόσο ξαφνιασμένη που δεν ήξερε τι να πει.

-Μη φοβάσαι! Είμαι η Χιονούλα η νεράιδα του χειμώνα! Ξυπνάω κάθε χειμώνα για να εκπληρώσω τις ευχές του παιδιού που θα με βρει! Φέτος η τυχερή είσαι εσύ!

 Η Κρυστάλλη συνέχιζε να την κοιτά παγωμένη χωρίς να απαντά.

-Εγώ και οι φίλες μου ξέραμε πόσο πολύ αγαπάς τα βιβλία. Για αυτό βάλαμε στο σεντούκι ένα βιβλίο με λευκές σελίδες για να το γεμίσεις εσύ με την ιστορία που θέλεις να γίνει πραγματικότητα, είπε η Χιονούλα.

-Ένα μαγικό βιβλίο; είπε η Κρυστάλλη σπάζοντας στη σιωπή της.

-Ναι, ακριβώς!

-Και πώς θα γίνει αυτό;

-Άκου προσεκτικά. Θα κρατήσεις το βιβλίο κοντά στην καρδιά σου και θα κλείσεις τα μάτια σου. Θα φανταστείς την ιστορία που θέλεις να γίνει πραγματικότητα και αυτή θα αρχίσει να γράφεται στο βιβλίο!

-Μα πώς θα γίνει αυτό;

-Με τη μαγεία όλα γίνονται! Κλείσε τα μάτια σου, κράτα το βιβλίο, και θα δεις!       

Η Κρυστάλλη έκανε ό,τι της είπε η νεράιδα. Φαντάστηκε ότι η οικογένεια της δεν ήταν φτωχή αλλά ούτε πλούσια. Μπορούσαν όμως,να κάνουν μία άνετη ζωή. Η ίδια είχε την πλούσια βιβλιοθήκη που τόσο καιρό ονειρευόταν. Ήταν γεμάτη με μυθιστορήματα, ποιήματα, εγκυκλοπαίδειες για ζώα, φυτά, αρχαίους πολιτισμούς και ιστορίες, βιογραφίες σπουδαίων ανθρώπων και παραμύθια. Ζούσαν σε ένα ευρύχωρο σπίτι που ο καθένας είχε το δωμάτιό του. Ο κήπος τους ήταν μεγάλος, γεμάτος δέντρα και πολύχρωμα λουλούδια.

   Μετά η Κρυστάλλη άνοιξε τα μάτια της και είδε ένα διαφορετικό δωμάτιο. Ήταν ένα φωτεινό, μεγάλο ροζ δωμάτιο, με μία ξύλινη βιβλιοθήκη που ήταν γεμάτη με όλα τα βιβλία που είχε φανταστεί. Είχε ένα μεγάλο άνετο κρεβάτι, ένα μπορντό γραφείο και ζεστά χρωματιστά χαλιά. Η Κρυστάλλη, δεν πίστευε στα μάτια της και πήγε να ρίξει μια ματιά και στο υπόλοιπο σπίτι. Όλα ήταν όπως τα είχε φανταστεί. Οι γονείς της ήταν στον κήπο χωρίς να έχουν καταλάβει τι είχε γίνει. Όλα τούς φαίνονταν φυσιολογικά. Κανείς δεν ήξερε τίποτα για αυτή την αλλαγή εκτός από την Κρυστάλλη.

   Αφού τα είδε όλα αυτά γύρισε στο δωμάτιό της με τη Χιονούλα. Εκεί την ευχαρίστησε για όλα όσα έκανε. Η Κρυστάλλη, πλέον, ήταν ευτυχισμένη. Είχε τα δικά της βιβλία και δεν χρειαζόταν πλέον να τα δανείζεται. Η οικογένειά της ζούσε, τώρα καλύτερα.

-Κρυστάλλη, χαίρομαι που κατάφερα να εκπληρώσω τις ευχές σου και να σε κάνω χαρούμενη. Ήρθε, όμως, η ώρα να πηγαίνω.

-Μα, γιατί; Ακόμη δεν γνωριστήκαμε!

-Δεν γίνεται να μείνω άλλο, όσο και να το θέλω.

-Καλά, αλλά πώς θα σε ευχαριστήσω για όλα αυτά; είπε η Κρυστάλλη δείχνοντας το νέο σπίτι της.

-Δεν χρειάζεται να μου δώσεις κάτι. Το μόνο που θέλω είναι να με βάλεις στο σεντούκι μου, να το κλείσεις και να πεις αυτά τα λόγια:

Το σεντούκι τούτο ’δω πίσω να γυρίσει

Και σ’ άλλο παιδί τόση χαρά

Του χρόνου να χαρίσει

 

-Εντάξει, λοιπόν, ας το κάνουμε.

Αυτή ήταν η τελευταία κουβέντα της με τη Χιονούλα πριν την αποχαιρετήσει. Η Κρυστάλλη ακολούθησε τις οδηγίες της νεράιδας και το σεντούκι εξαφανίστηκε. Το μαγικό βιβλίο ανήκε πλέον στην Κρυστάλλη, η οποία άκουσε την νεράιδα και το έκρυψε κάτω από την αγαπημένη την αγαπημένη της μανταρινιά.

   Η οικογένεια συνέχισε να απολαμβάνει την καινούρια της ζωή. Το βιβλίο δεν θα το έβρισκε κανείς, πέρα από την Κρυστάλλη. Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

                                                                              Νικολοπούλου Δήμητρα

 

Η Μαρία Πρίντζιου παρουσιάζει τη δική της ιστορία για το κορίτσι που αγαπούσε τα βιβλία

https://storybird.com/books/2-156/?token=9dxhacskhv

 

Η Αγγελική Παναγοπούλου παρουσιάζει το δικό της παραμύθι

https://storybird.com/books/-14505/?token=edbju7spfk