Η Μαριάννα Μαγκλάρα και η Μαριλέτα Αργυρού
παρουσιάζουν το βιβλίο «Η κλέφτρα των βιβλίων»
του Μάρκους Ζούσακ
και το συγκρίνουν με την ομώνυμη ταινία του Μπράιαν Πέρσιβαλ (2013)
Ι. Η ΠΡΩΤΗ ΕΝΤΥΠΩΣΗ
Αρχικά, λόγω των πολλών σελίδων, µου φαινόταν ακατόρθωτο να καταφέρω να διαβάσω αυτό το βιβλίο. Έτσι, η εντύπωσή µου για αυτό δεν ήταν ιδιαίτερα καλή. Όµως, οι εντυπώσεις µου διαψεύστηκαν όταν ξεκίνησα την ανά.γνωση του βιβλίου. Τελικά., δεν ήταν τόσο δυσκολοδιάβαστο όσο το περίμενα. Όσο κυλούσαν οι σελίδες και το περιεχόμενο γινόταν όλο και πιο ενδιαφέρον, µου κινούσε την περιέργεια και το διάβαζα µε τις ώρες.
ΙΙ. ΥΠΟΘΕΣΗ
Κεντρική ηρωίδα του βιβλίου είναι η Λίζελ Μέρµινγκερ, ένα δεκάχρονο κορίτσι, όταν αρχίζει το έργο, το 1939. Στο ταξίδι για το Μόλχινγκ, μια μικρή πόλη στα περίχωρα του Μονάχου, όπου πάει για να συναντήσει τους θετούς της γονείς, ο μικρός εξάχρονος αδερφός της πεθαίνει. Στο νεκροταφείο κλέβει το πρώτο της βιβλίο, «Το εγχειρίδιο του νεκροθάφτη», χωρίς να ξέρει ακόμη ανάγνωση. Είναι µια έμφυτη αγάπη για το βιβλίο, όχι όμως ως περιεχόμενο, αλλά και για το βιβλίο ως αντικείμενο, μια αγάπη που θα τη συνοδεύει σ' ολόκληρη τη ζωή της, όταν η ίδια θα γράψει ένα βιβλίο.
Η μικρή Λίζελ, μόνη πια, καταλήγει στη φτωχή οικογένεια των Χούμπερμαν. Σύντομα ένας δυνατός συναισθηματικός δεσμός δημιουργείται µε τους θετούς γονείς. Η μητέρα, η Ρόζα, είναι µια δυναμική, φαινομενικά σκληρή γυναίκα, που κρύβει την αγάπη και την ευαισθησία της κάτω από τις υβριστικές προσφωνήσεις. Ο πατέρας, ο Χάνς, συνδέεται ιδιαίτερα με το κοριτσάκι και τα βράδια, όταν εκείνη ξυπνάει από εφιάλτες, κατεβαίνει στο υπόγειο και της μαθαίνει ανάγνωση από το πρώτο της κλεμμένο βιβλίο.
Ακολουθούν σκηνές από την ήσυχη ακόμα ζωή στη μικρή πόλη, γνωριμία µε άλλα παιδιά, στενή φιλία της Λίζελ με τον Ρούντι, αυτόν που θα γίνει αχώριστος σύντροφός της στις περιπέτειές της, ενώ η οργάνωση της Χιτλερικής Νεολαίας, ο φανατισμός και η σκληρότητα των μελών της µας εισάγει σταδιακά στο κλίμα της εποχής. Μιας εποχής που, μεταξύ άλλων, διακρίνεται και για τις πυρκαγιές της, όπου καίνε ό,τι θεωρείται εβραϊκό ή ανατρεπτικό στο ναζιστικό καθεστώς. Από μια τέτοια πυρκαγιά η μικρή Λίζελ σώζει και κλέβει, με κίνδυνο της ζωής της, ένα δεύτερο βιβλίο.
Η κλοπή των βιβλίων, θα γίνει σχεδόν εθισμός, όταν, βοηθώντας τη μητέρα της, που ξενοπλένει, η Λίζελ μεταφέρει τα πλυμένα και σιδερωμένα ρούχα στο σπίτι του δημάρχου κι εκεί βλέπει τη βιβλιοθήκη του. Η έκπληξη και η χαρά της δεν περιγράφονται.
Η κυρία δημάρχου, µια θλιμμένη γυναίκα που είχε χάσει το γιο της στον πόλεμο, αφήνει τη μικρή να κάθεται στη βιβλιοθήκη και να διαβάζει. Όμως ο πειρασμός είναι μεγάλος. Με τη βοήθεια του Ρούντι, η Λίζελ αρχίζει να μπαίνει κρυφά από το ανοιχτό παράθυρο της βιβλιοθήκης και να κλέβει βιβλία. (παράθυρο που θα αποδειχτεί πως αφηνόταν ανοιχτό επίτηδες!)
Μια μέρα στο σπίτι των Χσύμπερμαν φτάνει ο Μαξ Φάντενμπουργκ, κρατώντας για καμουφλάζ το Mein Kampf. Είναι Εβραίος, γιος ενός παλιού συμπολεμιστή του Χανς στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, που είχε σώσει τότε την ζωή του Χανς. Έτσι τώρα αυτός το ανταποδίδει κρύβοντας τον Μαξ. Τα βιβλία θα ενώσουν τη Λίζελ και με τον Μαξ, που θα μείνει για δύο χρόνια κρυμμένος στο υπόγειο.
Η αγάπη για τα βιβλία µπλέκεται µε την όλη ατμόσφαιρα της εποχής.
Είναι ο πόλεμος, οι βομβαρδισμοί, είναι οι νέοι που χάνονται, είναι οι πατέρες που επιστρατεύονται, είναι η πείνα και οι διωγμοί των Εβραίων ...
Είναι ένα εξαίσιο βιβλίο που μιλάει για την αγάπη για τα βιβλία, την ειρήνη, τον άνθρωπο.
ΙΙΙ. Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΟΥ ΑΠΟΨΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
Το βιβλίο μας μετέδωσε αρκετά μηνύματα κυρίως σχετικά µε την σημασία της ειρήνης και την αποφυγή του πολέμου. Όμως, πέρα από τα αντιπολεμικά μηνύματα, απορρέουν από το κείμενο ιδέες για την αγάπη του ανθρώπου, για το βιβλίο και για τη γνώση γενικότερα.
Είναι ένα εξαίρετο λογοτεχνικό έργο, όχι μακάβριο - παρά τις συχνές αναφορές στον θάνατο- αντιπροσωπευτικό της χώρας και της εποχής στην οποία αναφέρεται. Οι ιδέες και τα μηνύματα θα μπορούσαν να επιδράσουν θετικά στη ζωή μας εάν όλοι τα λάβουμε σοβαρά υπόψη μας.
ΙΙΙΙ. Η ΤΑΙΝΙΑ
Η κλέφτρα των βιβλίων είναι μια από τις πιο ωραίες ταινίες που έχω δει ποτέ. Και αυτή και το βιβλίο με έχουν αφήσει άφωνη. Το καθένα με το δικό του τρόπο και τα δικά του χαρακτηριστικά με έχει μαγέψει. Τα χρώματα, η μουσική, οι ηθοποιοί και τα ρούχα της εποχής σε ταξιδεύουν σε έναν άλλο τόπο και χρόνο. Είναι μια ταινία γεμάτη αίσθημα που όποιος και να τη δει του γεννιούνται ανάμεικτα συναισθήματα. Η ταινία ακολουθεί σε γενικές γραμμές τα γεγονότα του βιβλίου με μερικές αλλαγές. Εάν και μεγάλη σε διάρκεια, έχει παραλείψει θέματα και σκηνές του βιβλίου. Κατά τη γνώμη μου αυτή ήταν η μόνη της ατέλεια. Παρόλο που προτιμώ τα βιβλία από τις ταινίες, αυτή τη φορά είμαι ενθουσιασμένη και από τα δύο και θα ήθελα να ξαναδώ την ταινία και να ξαναδιαβάσω το βιβλίο.
Δείτε και τα παρακάτω βίντεο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου