Η Λέσχη Ανάγνωσης προτείνει το βιβλίο του μήνα
«Λάθος κύριε Νόιγκερ»
Λότη Πέτροβιτς - Ανδρουτσοπούλου
Γιατί ο χώρος δράσης είναι η Τράπεζα Αιγιαλείας
Γιατί όλα συμβαίνουν την περίοδο των καλοκαιρινών διακοπών
Γιατί θίγεται το θέμα της ετερότητας
Γιατί ενισχύει την ιστορική μας μνήμη με την αναφορά στο Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων
Γιατί χρησιμοποιούνται ενδιαφέρουσες αφηγηματικές τεχνικές με την εναλλαγή των αφηγητών
Ο νεαρός Φίλιππος παραθερίζει σ' ένα χωριό κοντά στα Καλάβρυτα. Εκεί έχουν πάει για καλοκαίρι και τα "γερμανάκια" - έτσι τα λέει ο Φίλιππος τα ετεροθαλή αδερφάκια του, την Γκέρντα και τον Χανς, παιδιά του πατέρα του και της δεύτερης γυναίκας του, που είναι γερμανίδα. Στο χωριό βρίσκεται και ο κύριος Νόιγκερ, αρχαιολόγος και δάσκαλος των γερμανικών, που μιλάει ελληνικά "σαν αρχαία". Ο Φίλιππος τον θαυμάζει, όμως ο κύριος Νόιγκερ μια μέρα εξαφανίζεται με περίεργο τρόπο. Η εξαφάνισή του θα φέρει στο φως συγκλονιστικά γεγονότα. Θα αναστατώσει το νεαρό ήρωα, θα του δώσει όμως την ευκαιρία να γνωρίσει σημαντικές στιγμές της ελληνικής ιστορίας.
Λότυ Πέτροβιτς - Ανδρουτσοπούλου: "Πιστεύω πως όποιος δεν έχει μνήμη ιστορική μοιάζει με δεντράκι που προσπαθεί να μεγαλώσει χωρίς ρίζες"
(απόσπασμα από συνέντευξη)
Είναι φανερό από τα βιβλία σας ότι έχετε μια ιδιαίτερη αδυναμία στην ιστορία.
Αλήθεια είναι, μόνο που δε θα το έλεγα «αδυναμία», αλλά βαθύ σεβασμό και τάση για όλο και περισσότερη γνώση γύρω από την ιστορία. Πιστεύω πως όποιος δεν έχει μνήμη ιστορική μοιάζει με δεντράκι που προσπαθεί να μεγαλώσει χωρίς ρίζες. Αυτό ακριβώς τονίζω και στα παιδιά, όταν με καλούν στα σχολεία: Όπως τα δέντρα τρέφονται από τις ρίζες τους, έτσι και οι άνθρωποι τρέφονται από το παρελθόν, με εργαλεία τους τη μνήμη και την ιστορία, ώστε να αντιμετωπίσουν σωστά το μέλλον. Η πεποίθησή μου αυτή βέβαια δε σημαίνει ότι ασχολούμαι μόνο με θέματα ιστορικά. Με ενδιαφέρουν εξίσου και τα κοινωνικά.
Οι μεγαλύτεροι πιστεύετε ότι έχουμε μάθει το μάθημά μας από την ιστορία ή όχι;
Το πρώτο που απαιτείται γι’ αυτό το «μάθημα» - ας το ξαναπούμε - είναι να ξέρουμε καλά και σωστά την ιστορία. Στο βαθμό τώρα που λησμονούμε κάθε φορά τα μαθήματά της, επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη. Όταν θυμόμαστε τις διδαχές της, τότε καταφέρνουμε να τα αποφύγουμε. Για παράδειγμα, η Ευρώπη είχε δείξει ότι διδάχτηκε από τα δεινά των δύο παγκοσμίων πολέμων, γι’ αυτό και προέκυψε η προσπάθεια να πορευτεί ως ενότητα. Αν τα ξεχάσει, ο όλεθρος που θα επακολουθήσει θα είναι απερίγραπτος. Εξίσου απερίγραπτος θα είναι ο όλεθρος για μας τους Έλληνες αν λησμονήσουμε τα δεινά που επέφερε στη χώρα μας η συμφορά του εμφυλίου μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και επιτρέψουμε να μεταλλαχτεί η σημερινή τραγική μας κατάσταση σε εμφύλια διαμάχη. Αν ξεχάσουμε, με άλλα λόγια, ένα από τα βασικότερα διδάγματα της ιστορίας μας: ότι μόνον ενωμένοι καταφέρναμε πάντα να λύσουμε τα προβλήματά μας ακόμα και να μεγαλουργήσουμε.
Έχετε μια προτίμηση στη νεανική λογοτεχνία και τα μυθιστορήματα. Γιατί πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό;
Συμβαίνει επειδή αγαπώ πολύ τα παιδιά και τους νέους και με ενδιαφέρουν εξαιρετικά ως αναγνώστες.
Ποια είναι η θέση των παιδιών και των νέων στη ζωή σας; Επικοινωνούν μαζί σας, υπάρχει αλληλεπίδραση στο έργο σας;
Τα παιδιά και οι νέοι είναι διαρκώς στη ζωή μου. Επικοινωνούν μαζί μου με γράμματα ή ηλεκτρονικά μηνύματα, αλλά και με συζητήσεις που έχουμε όταν επισκέπτομαι σχολεία, κάτι που γίνεται πολύ συχνά τα τελευταία … 27 χρόνια!
Ζούμε μια από αυτές τις περιόδους που οι νέοι χρειάζονται στήριξη και καθοδήγηση. Την ίδια ώρα τα σχολεία υπολειτουργούν και οι γονείς ενδεχομένως δεν μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους τα βιβλία που αγόραζαν παλιότερα. Υπάρχει τρόπος να επιλέγουν οι γονείς και οι νέοι τα κατάλληλα βιβλία γι' αυτούς μέσα από όλο αυτό το πλήθος των εκδόσεων;
Για όλα υπάρχει τρόπος, όταν θέλει κανείς και όταν βάζει τις πραγματικές ανάγκες των παιδιών σε σωστή σειρά πρoτεραιότητας. Αν λοιπόν ενδιαφερθεί πραγματικά ο γονιός για τα βιβλία, την πνευματική τροφή του παιδιού του, τότε και κριτικές θα βρει, και περιοδικά – ηλεκτρονικά τώρα πια – που ασχολούνται ειδικά με τη λογοτεχνία για παιδιά και νέους, αλλά και εκπαιδευτικούς πρόθυμους να βοηθήσουν. Οι εκπαιδευτικοί είναι οι ήρωες του καιρού μας. Γι’ αυτό και με τις δικές τους θυσίες, τα σχολεία κάθε άλλο παρά υπολειτουργούν, κατά τη γνώμη μου. Όλο και περισσότερα μάλιστα προσπαθούν να έχουν μια αρκετά καλή δανειστική βιβλιοθήκη.
Αν υπήρχε η δυνατότητα να διαβάσει ένας νέος μόνο ένα και μοναδικό βιβλίο στη ζωή του, ποιο θα του προτείνατε να είναι αυτό;
Το «Παραμύθι χωρίς όνομα» της Πηνελόπης Δέλτα.
Μάθετε περισσότερα για τη συγγραφέα:
www.loty.gr
https://lotypetrovits.blogspot.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου