Το «Παραμύθι δίχως όνομα» της Μάρθας και της Ελένης

 Το «Παραμύθι δίχως όνομα» της Μάρθας και της Ελένης

Μια φορά και έναν  καιρό  στην  Ονειρούπολη , ζούσαν τέσσερα παιδιά, μοναχοπαίδια που κατανάλωναν πάρα πολλά σοκολατένια  αυγά διότι ήθελαν να βρουν το χρυσό  εισιτήριο που θα τους έδινε την ευκαιρία να παρακολουθήσουν την ταινία «Tο κυνήγι των Πασχαλινών αυγών». Στους όρους του εισιτηρίου  ήταν γραμμένο πως όποιος κατάφερνε να βρει πρώτος αυτό το εισιτήριο θα έπαιρνε αυτόγραφο από τον πρωταγωνιστή και συγχρόνως θα επισκεπτόταν το εργοστάσιο που του ανήκε.

H  Έμιλυ, ένα δωδεκάχρονο κορίτσι ήταν η τυχερή.  Αφού είδε την ταινία  γνώρισε τον πρωταγωνιστή , ο  οποίος  την  οδήγησε  μέσα από μια συναρπαστική  περιπέτεια στο «Μαγικό μέρος» όπως  αποκαλούσε το εργοστάσιό του…

Η περιπέτεια  ήταν  η αιτία   η οποία την έφερε σε επαφή με  τα υπόλοιπα τρία  παιδία της ιστορίας μας.  Διαδραματίστηκε στο δάσος των κακαόδεντρων. Εκεί  το κορίτσι μάζεψε κόκκους κακάο. Σε μια στιγμή ένας από τους ήρωες ο Μάικλ,  που βρισκόταν εκεί για τον ίδιο λόγο, τινάχτηκε από ένα δέντρο και την τρόμαξε.  Η Έμιλυ λιποθύμησε και ξύπνησε ζαλισμένη  σε μια αίθουσα αγνοώντας  πού βρίσκεται.

Εκείνη τη στιγμή  μια κοπέλα  που την έλεγαν  Λένα προσπάθησε  να την  βοηθήσει  να σταθεί στα πόδια της  αλλά εκείνη αποτραβήχτηκε τρομαγμένη…  Αφού συνήλθε και μετά από πολύωρη συζήτηση, τα δύο κορίτσια γνωρίστηκαν μεταξύ τους και αποδείχτηκε πως η Λένα ήταν η κόρη του πρωταγωνιστή.

Έπειτα την οδήγησε σε ένα παραμυθένιο χώρο όπου υπήρχε μια τεράστια λίμνη γεμάτη από ζελέ φράουλα και βατόμουρα. Στο πίσω μέρος υπήρχε ένα τεράστιο συντριβάνι από το οποίο έτρεχε σοκολάτα.

Η Λένα  φώναξε τον πατέρα της. Εκείνος ξενάγησε την  Έμιλυ  διότι της το «χρώσταγε». Τα ματάκια της είδαν πολλά συναρπαστικά πράγματα όπως γιγάντια πασχαλινά γλειφιτζούρια, σπιτάκια με μπισκοτένιες σκεπές,  λουλούδια με πέταλα από σοκολατένια  ζαχαρόπαστα  και άλλα παρόμοια. Κάτι όμως περίεργο που την προβλημάτισε πολύ και της κέντρισε  το ενδιαφέρον ήταν αυτό που αντίκρισε... Ένας τεράστιος  σοκολατένιος πίνακας που είχε μια ζωγραφισμένη κοπέλα που μόλις την κοίταγες στα δεξιά αυτή σε κοίταγε προσφέροντας σου ένα σοκολατάκι. Όταν την κοίταγες αριστερά πάλι σε κοίταγε δίνοντάς  σου ένα ζελεδάκι. 

Η Έμιλυ είχε μπερδευτεί με  όλα αυτά τα άγνωστα πράγματα και προσπαθούσε να καταλάβει τι συνέβαινε. Ρώτησε τον «ξεναγό» της για το πού θα πήγαιναν μετά. Εκείνος της χαμογέλασε και της είπε να μην βιάζεται. Αυτή  δεν κατάφερε ποτέ να δει το επόμενο έκθεμα διότι την στιγμή εκείνη έγινε ένας καταστροφικός σεισμός που γκρέμισε όλο το εργοστάσιο και όσοι βρίσκονταν εκεί σκοτώθηκαν. Οι μόνοι επιζώντες ήταν η Έμιλυ, η Λένα  και ο πατέρας της .  

Η Έμιλυ, μετά από την εμπειρία που είχε, όταν μεγάλωσε, άνοιξε δικό της εργαστήριο  ζαχαροπλαστικής και αργότερα το επέκτεινε. Με το πέρασμα του χρόνου το  έκανε εργοστάσιο τιμώντας έτσι τα άτομα που σκοτώθηκαν. Το εργοστάσιο έγινε διάσημο και το όνομά του ήταν «Παραμύθι δίχως  όνομα».