Αλμυρό ή γλυκό;

 

Αλμυρό ή γλυκό;

 

Αντί πινακίου φακής

Θα μπορούσα να ανταλλάξω τα πάντα –εντάξει, είπαμε, όχι και το laptop- έναντι ενός πινακίου φακής. Τη σκέφτομαι αχνιστή, ελαφρώς πηχτή και κοκκινωπή από τη λαχταριστή σάλτσα, με εκείνο το χαρακτηριστικό άρωμα της δάφνης να διαπερνά τα ρουθούνια μου, και η κοιλιά μου επαναστατεί και αρχίζει να γουργουρίζει. Σαν από ένστικτο, το χέρι μου οδηγείται μηχανικά στο φρεσκοφουρνισμένο ψωμάκι που αποτελεί αναπόσπαστο σύμμαχό της και ιδού: μια έκρηξη αισθήσεων συντελείται, όταν οι ποτισμένες βούτες γαργαλούν επιτέλους τον ουρανίσκο μου. Εξάλλου ολόκληρες περιουσίες χάθηκαν για ένα πιάτο φακή. Και ο Ησαύ έχασε τα πρωτοτόκια…

Σωτήρης

 

Το νόημα της ζωής

Ποιο το νόημα της ζωής χωρίς την τούρτα Νες Καφέ; Υπάρχει άνθρωπος πάνω σ’ αυτή τη γη που να μπορεί να αντισταθεί στη θέα μιας τούρτας πασπαλισμένης με τρούφα σοκολάτα; Αν ναι, θα ήθελα πολύ να τον γνωρίσω και να του πω δυο λογάκια. Θα του μιλούσα για την έκρηξη γεύσης με την πρώτη κιόλας κουταλιά. Η έντονη μυρωδιά του Νες Καφέ τρελαίνει τις αισθήσεις σου. Τα μουσκεμένα σε γάλα και ποτό σαβαγιάρ είναι πολύ αφράτα και δένουν υπέροχα με την κρέμα. Όσο για την κρέμα; Είναι απλά θε-ι-κή!!! Απαλή, ελαφρώς παγωμένη και γλυκιά όσο πρέπει. Ο χορός των γεύσεων μέσα σου. Τρέχουν τα σάλια σου ή είναι η ιδέα μου;

Δήμητρα Ν.

 

Σουφλέ τόνου

Θα μπορούσα να γράφω –αλλά και να τρώω- για ώρες για το αγαπημένο μου φαγητό. Οι αισθήσεις μου όλες χαίρονται, ειλικρινά θα μπορούσα να γίνω καλύτερος άνθρωπος, όταν ο ουρανίσκος μου ευφραίνεται από τα παχυντικά λιωμένα τυριά στο σουφλέ τόνου που φτιάχνει αραιά και πού η μαμά.Βέβαια, υπάρχουν κι εκείνες οι φορές που γυρίζω μες στη λαχτάρα και τη χαρά από το σχολείο, και ενώ το ονειρεύομαι, αχνιστό να λιώνει απ’ του κόσμου τα λιπαρά, αντί γι’ αυτό βρίσκω κάτι μίζερες ταλιατέλες με ίχνη τόνου που προσπαθώ να ανακαλύψω. «ΟΚ» λέω τότε στη μαμά μου. «Ευτυχώς που έχει μείνει χαρτζιλίκι! Πάω να αγοράσω κανά δυο πιτόγυρα και τα λέμε αργότερα. Σε λατρεύω!!!»

Αναστασία Β.

 

Κουραμπιεδομαχίες

Ένα από τα αγαπημένα μου γλυκά είναι οι κουραμπιέδες του λαδιού, οι «φτωχοί» που λέει η γιαγιά μου. Δεν είναι μόνο η γεύση που αφήνουν στο στόμα όταν είναι ζεστοί και φρεσκοπασπαλισμένοι με την άσπρη ζάχαρη άχνη αλλά και οι παιδικές αναμνήσεις που κουβαλάνε για μένα. Κάθε χρόνο, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, η ημέρα που θα έφτιαχνε η γιαγιά τους κουραμπιέδες κατέληγε σε οικογενειακή γιορτή. Μαζευόμασταν όλα τα εγγόνια στο σπίτι της γιαγιάς για να τη βοηθήσουμε. Με σοβαρότητα στην αρχή της δίναμε τα υλικά: αλεύρι, ζάχαρη, λάδι, κονιάκ, κανελλογαρίφαλλο, σόδα, ψιλοκομμένο καρύδι. Μετά το ζύμωμα ερχόταν η ώρα να πλάσουμε τους κουραμπιέδες. Από εκεί και πέρα, άρχιζε το πανηγύρι. Τσακωμός ανάμεσα σε εμάς τα παιδιά για το ποιος πλάθει καλύτερα και ποιος πετύχαινε το σωστό μέγεθος. Η μεγάλη φασαρία γινόταν μετά το ψήσιμο, όταν τους πασπαλίζαμε με ζάχαρη άχνη και μαζί και τα χέρια μας γιατί όποιος προλάβαινε βούταγε ένα για να φάει. Εκεί, άρχιζε η γιαγιά να φωνάζει γιατί εμείς καταλήγαμε βουτηγμένοι από την κορυφή μέχρι τα νύχια στη ζάχαρη άχνη από τις κουραμπιεδομαχίες και φυσικά στη χριστουγεννιάτικη πιατέλα κατάφερναν ζήσουν οι μισοί μόνο κουραμπιέδες.

Δήμητρα Κ.

 

Μουσακάς

Κάθε Πέμπτη απόγευμα φεύγω τρέχοντας από το σχολείο και δεν κρατιέμαι μέχρι να φτάσω στο σπίτι, γιατί ξέρω τι με περιμένει εκεί… Ο μουσακάς της γιαγιάς μου. Μόλις μπαίνω στο σπίτι, η μυρωδιά του καλοψημένου μουσακά που μόλις έχει βγει από το φούρνο γαργαλάει τη μύτη μου! Η παραδοσιακή αυτή συνταγή πάει από γενιά σε γενιά και παραμένει ίδια και απαράλλαχτη. Η γεύση της καλοψημένης, πασπαλισμένης με τυριά και πλούσιας σε κρέμα γάλακτος μελιτζάνας που λιώνει στο στόμα είναι αυτό που με συναρπάζει!!! Κάθε φορά που νιώθω την ασύγκριτη γεύση του στο στόμα, μου έρχονται αναμνήσεις από όταν ήμουν μικρή και μαγειρεύαμε μαζί. Αχ… να ήταν σήμερα Πέμπτη!!!

Μαριλέτα

 

Το αγαπημένο μου γλυκό

Ως γνωστή λάτρης της σοκολάτας, το αγαπημένο μου γλυκό δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από τα brownies. Η σοκολατένια κρούστα σε συνδυασμό με τη ρευστή σοκολάτα απογειώνουν τη γεύση. Ειδικά, όταν συνοδεύεται από παγωτό βανίλια ή πραλίνα φουντουκιού, το αποτέλεσμα είναι απλά μαγευτικό.

Μαριάννα

 

Έρωτας με την πρώτη ματιά

Όταν για πρώτη φορά είδα τη μαμά μου να μαγειρεύει αυτό το φαγητό αμέσως κατάλαβα ότι θα ήταν πολύ νόστιμο και ότι θα γινόταν το αγαπημένο μου. Έτσι λοιπόν το παστίτσιο είναι η μεγάλη μου αγάπη στο φαγητό. Όταν το βλέπω στο πιάτο όμορφα ροδισμένο, με μπόλικο μυρωδάτο κιμά, πλούσια μακαρόνια και την αφράτη κρέμα να χύνεται από πάνω, δεν κρατιέμαι να ξεκινήσω το φαγητό. Δεν θα βαρεθώ ποτέ αυτό το φαγητό και όταν μάθω να μαγειρεύω, θα είναι το πρώτο που θα φτιάξω.

Αναστασία Σ.

 

Το καλύτερο γλυκό του κόσμου

Είσαι στην πόρτα ενός μαγειρείου και «κατά λάθος» βάζεις το αυτάκι σου πάνω της και ακούς τον σεφ να δίνει τις τελευταίες οδηγίες στο βοηθό του για την κατασκευή του γλυκού που σήμερα έχει την κύρια θέση στο μενού. Η περιγραφή σε σκοτώνει. Ακούγεται ότι αποτελείται από μια παχιά βάση από μπισκότα που καλύπτεται από την κρέμα τυρί η οποία συνδυάζεται τέλεια, δημιουργώντας την ιδανική αρμονία που ολοκληρώνει η μαρμελάδα φράουλα που έρχεται να γλυκάνει τον ουρανίσκο σου. Νιώθεις λες και μια γενναία μπουκιά την οποία μπορείς να μασάς για ώρες είναι ήδη μέσα στο στόμα σου. Μα φυσικά το γλυκό αυτό δεν είναι άλλο από το cheese cake. Αυτό το τέλειο καλοκαιρινό γλυκό που συνοδεύει όλες τις αυγουστιάτικες ζεστές μέρες. Είναι το αγαπημένο μου γλυκό και κάθε φορά στο άκουσμά του μου τρέχουν τα σάλια. Αν δεν το έχετε δοκιμάσει τρέξτε γρήγορα στο κοντινότερο ζαχαροπλαστείο!!!

Μαρία Η.

 

Το αγαπημένο μου γλυκό

Το αγαπημένο μου γλυκό είναι το lemon pie! Μου αρέσει πάρα πολύ γιατί για βάση έχει τα λαχταριστά τετράγωνα μπισκοτάκια που ονομάζονται πτι μπερ. Από πάνω έχει μπόλικη κρέμα με λεμόνι. Γιαμ! Είναι τέλειο! Τα γλυκό αυτό το τρώω περισσότερο το καλοκαίρι γιατί το βάζουμε στο ψυγείο για να παγώσει η κρέμα και να γίνει σαν παγωτό. Η μεγάλη μου όμως αγάπη γι’ αυτό το γλυκό με κάνει να το τρώω και το χειμώνα! Μου αρέσουν και άλλα γλυκά αλλά αυτό με απογειώνει! Είμαι γλυκαντζού! Τι να κάνουμε;

Πηνελόπη

λογοτεχνικές booκιές

Οι άνθρωποι, την ώρα του φαγητού, γίνονται ένα εργαστήριο πειραμάτων. Για παράδειγμα, μπορείς να καταλάβεις πολλά πράγματα από τον τρόπο που καθαρίζουν, τρώνε ή παίζουν μ’ ένα πορτοκάλι. Άλλοι κόβουν πρώτα το καπάκι. Άλλοι δημιουργούν με το μαχαίρι τους μια μακριά πορτοκαλί γιρλάντα. Ο Στέφανος ξεφλουδίζει το πορτοκάλι του αριστοτεχνικά μέχρι να πεις τρία. Ο Παγώνης το χρησιμοποιεί ως μεταφορική έννοια του γλωσσικού σημείου. Το χωρίζει νοητά στη μέση, για να εξηγήσει στον Μάριο Κοκαλιά την αυθαίρετη σχέση μορφής και περιεχομένου. Η κυρία Τσιριγωτάκη και η μητέρα μου πλάθουν αφηρημένα τα πορτοκάλια στα χέρια τους σαν να είναι κεφτεδάκια, επηρεασμένες προφανώς από το θέμα της έκθεσης: Οι κακές μαγείρισσες. Ο Βασίλης προσφέρει το δικό του πορτοκάλι στη Γιώτα και με ρωτάει αν έχει περισσέψει λεμονόπιτα. Η Ράνια –που δεν έχει απαρνηθεί ακόμη τα κρινολίνα- κρατάει το πορτοκάλι της με τα ακροδάχτυλα και απαγγέλλει στον Ηλία το στίχο του Ελυάρ: Η γη είναι μπλε σαν πορτοκάλι. Ο Φώτης, αηδιαστικός όσο δεν παίρνει, χρησιμοποιεί σαν σουγιά το μακρύ του νύχι και χώνει τη μύτη του στο κέντρο του πορτοκαλιού. Τα ζουμιά τρέχουν. Η Διονυσία φωνάζει «ψιτ, Αθηνά!» και πετάει στον αέρα μια φέτα πορτοκαλιού, που με βρίσκει στο μάτι.

«Γιάντες», Αμάντα Μιχαλοπούλου