Η Λέσχη Ανάγνωσης προτείνει το βιβλίο του μήνα

 Η Λέσχη Ανάγνωσης προτείνει το βιβλίο του μήνα

ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΟΛΥΜΠΑΝΕ ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΟΙ

ΦΑΜΠΙΟ ΤΖΕΝΤΑ

Εκδόσεις Ψυχογιός

 

Αν γεννηθείς στο Αφγανιστάν, στο λάθος μέρος και τη λάθος στιγμή, είναι πολύ πιθανό, ακόμη κι αν είσαι παιδί, κάποιος να θέλει να σε σκοτώσει.

Ο πατέρας του Εναϊτολάχ έχασε τη ζωή του ενώ δούλευε για τον πλούσιο εργοδότη του, ο οποίος, για να αποζημιωθεί για την απώλεια του εμπορεύματος του φορτηγού του, στράφηκε εναντίον του μικρού παιδιού. Η μητέρα του τον έκρυβε για καιρό σ’ ένα λάκκο που είχε σκάψει δίπλα στις πατάτες. Αλλά ο Εναϊτολάχ μεγάλωσε και δεν μπορούσε πια να κρύβεται σε κάθε χτύπημα της πόρτας. Έτσι, μια μέρα η μαμά του του είπε ότι θα έκαναν ένα ταξίδι. Τον συνόδευσε στο Πακιστάν, του χάιδεψε τα μαλλιά, τον έβαλε να της υποσχεθεί ότι θα γινόταν καλός άνθρωπος και τον άφησε μόνο του. Αυτή η συγκινητική πράξη αγάπης σηματοδότησε την ενηλικίωση του Εναϊτολάχ μέσω ενός απίστευτου ταξιδιού που τον οδήγησε στο Ιράν, στην Τουρκία, την Ελλάδα και, τέλος, την Ιταλία. Το μικρό παιδί έζησε μια οδύσσεια που τον έκανε να γνωρίσει από κοντά την αθλιότητα αλλά και την ευγένεια των ανθρώπων, την απόγνωση αλλά και την ελπίδα. Μια οδύσσεια που δεν κατάφερε, ωστόσο, να σβήσει από το πρόσωπό του το υπέροχο χαμόγελό του. Ο Εναϊτολάχ βρήκε τελικά ένα σπίτι. Κι αυτή είναι η ιστορία του.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο:

«Τρία πράγματα, κυρίως, πρέπει ν’ αποφύγεις στη ζωή σου, Εναϊάτ jan.

Το πρώτο είναι να μην πάρεις ποτέ ναρκωτικά.

Υπάρχουν εκείνα που η οσμή και η γεύση τους είναι γλυκιά και σου σιγοψιθυρίζουν στο αυτί ότι μαζί τους θα περάσεις τόσο καλά όσο ποτέ δε θα τα καταφέρεις χωρίς αυτά. Μην τα πιστέψεις.

Δώσε μου το λόγο σου πως δε θα πάρεις.

Τον έδωσα.

Το δεύτερο αφορά τα όπλα.

Ακόμα κι αν κάποιος προσβάλει τη μνήμη, τα ιερά και τα όσια ή τις ευαισθησίες σου βρίζοντας τον Θεό, τη γη και τους ανθρώπους, δώσε μου το λόγο σου ότι η παλάμη σου δε θα σφιχτεί γύρω από ένα πιστόλι, ένα μαχαίρι, μια πέτρα ή ένα στειλιάρι από το ghorma palaw, αν είναι να το χρησιμοποιήσεις για να πληγώσεις άνθρωπο.

Δώσε μου το λόγο σου.

Τον έδωσα.

Το τρίτο είναι η κλοπή.

Ό,τι είναι δικό σου σού ανήκει, κι ό,τι δεν είναι όχι. Τα χρήματα που θα ’χεις ανάγκη δούλεψέ τα, ακόμα κι αν η εργασία είναι κουραστική. Και δε θα εξαπατήσεις ποτέ κανέναν· έτσι δεν είναι, Εναϊάτ jan; Θα είσαι πονετικός κι ανεκτικός με όλους.

Δώσε μου το λόγο σου ότι θα το κάνεις.

Τον έδωσα.

Ορίστε. Ακόμα κι όταν η μάνα σου σού λέει τέτοια πράγματα, υψώνοντας το βλέμμα προς το παραθύρι, αρχίζει να μιλάει για όνειρα, δίχως να παύει να σου γαργαλάει το λαιμό, για όνειρα που αφορούν το φεγγάρι, στο φως του οποίου μπορείς να φας, για τη νύχτα και για επιθυμίες – ότι μια επιθυμία πρέπει να την έχεις πάντα μπροστά στα μάτια σου, όπως ο γάιδαρος ένα καρότο, και πως στην προσπάθεια να ικανοποιήσουμε τις επιθυμίες μας, βρίσκουμε τη δύναμη να ξανασταθούμε στα πόδια μας, κι ότι την επιθυμία, όποια κι αν είναι, την κρατάμε ψηλά, μια πιθαμή από το μέτωπό μας, τότε αξίζει τον κόπο να ζεις. Έτσι, λοιπόν, ακόμα κι όταν η μάνα σου, ενώ σ’ αποκοιμίζει, τα λέει όλα τούτα με χαμηλή και απροσδόκητη φωνή, που σου ζεσταίνει τ’ άκρα ίδια με θράκα και γεμίζει τη σιγαλιά με λέξεις, εκείνη που ήταν πάντα της λιγόλογη και όλο έτρεχε να τα προλάβει όλα, ακόμα κι έτσι λοιπόν σου είναι δύσκολο να αναλογιστείς ότι σου λέει με τον τρόπο της: Khoda negahdar, αντίο.

https://webdata.psichogios.gr/sample/9789604960699.pdf

 

Το βιβλίο μπορείτε να το δανειστείτε από τη Δημοτική Βιβλιοθήκη