Η λέσχη ανάγνωσης προτείνει το βιβλίο του μήνα

Η λέσχη ανάγνωσης προτείνει το βιβλίο του μήνα

Η μικρή Ρόζα μεγαλώνει με τον πατέρα της που είναι ψαράς αλλά στα κρυφά γράφει ποιήματα. Κάποια στιγμή, κυνηγημένη από κακές σκέψεις, θα ακολουθήσει τον Γκαμπίτο, τον γάτο με το ένα μάτι, στην Πολιτεία του Βυθού, που ετοιμάζεται για πόλεμο για τον πιο κουφό λόγο που μπορεί να φανταστεί κανείς: για τις γλώσσες που χάνονται. Ποτέ ως τότε η Ρόζα δεν είχε σκεφτεί ότι και οι γλώσσες πεθαίνουν και μαζί τους πεθαίνουν τα παραμύθια, τα τραγούδια, τα όνειρα. Τώρα πρέπει να αποφασίσει αν θα τολμήσει να υψώσει το ανάστημά της και να δώσει κι αυτή τη δική της μάχη στις γειτονιές του κόσμου.

Ένα βιβλίο για την ποίηση, για τα μικρά θαύματα και τους μεγάλους αγώνες, για το κυνήγι της χώρας της Ουτοπίας, ένα βιβλίο, δηλαδή, με κανονικούς ανθρώπους που επιμένουν να ονειρεύονται.

 

 

Έγραψαν για το βιβλίο…

 

Αναρωτιόμουν προ ημερών τι γυρεύουμε διαβάζοντας λογοτεχνία. Κατέληξα ότι αυτό που αναζητάμε είναι κάποιου είδους δικαιοσύνη. Τη δικαιοσύνη της ομορφιάς. Τη δικαιοσύνη της αλήθειας. Αυτή τη δικαιοσύνη υπερασπίζονται με σθένος και τα Παπούτσια με φτερά. Με την ποιητική ματιά να συνιστά μέσο όχι φυγής, αλλά μιας εκ νέου, ίσως διαφορετικής βόλτας και γνωριμίας με τον κόσμο. Τον τρόπο να τον επαναπροσδιορίσεις και να τον μεταμορφώσεις. Μια δύναμη αλλαγής κι ελπίδας.

Μια δύναμη τελικά αλήθειας, ουσίας κι ανθρωπιάς.

Ελένη Γεωργοστάθη, miaforakienankairoimikrieleni.blogspot.gr

 

Κρατώ ως σήμα τη φράση «Η γλώσσα δεν είναι μόνο τα λόγια. Είναι και η ιστορία των ανθρώπων. Αυτά που θυμούνται αλλά και αυτά που ονειρεύονταν». Και αυτή η γλώσσα αναδεικνύεται μαγική μέσα από την αφηγηματική ποικιλία και το ύφος το διαμορφωμένο ανάλογα με την περίσταση, που δίνει στα πρόσωπα τη φωνή και το λεξιλόγιο που τους ταιριάζει, καθώς και τα άλλα αφηγηματικά τεχνάσματα. Έτσι, ο ψαράς και ποιητής μπαμπάς της Ρόζας έχει δώσει ονόματα μεγάλων ποιητών στις γάτες, επαληθεύοντας ίσως (δικό μας το σχόλιο) την άποψη ότι, αφού οι γάτες θεωρούνται εφτάψυχες, μπορούν να είναι η επιβίωση μιας αρχαίας ποιήτριας, όπως η Σαπφώ, η Πράξιλα ή μιας νεότερης όπως η Έμιλυ Ντίκινσον. Βεβαίως, δεν λείπει ο Ρεμπό και άλλοι επιφανείς της μεγάλης γενιάς των ποιητών. Και ο Δον Κιχώτης, και οι ανεμόμυλοι, και τα ονόματα «Βάβελ», «Πάντα», «Μαραμπού», «Κάρμεν», «Λυπημένη», με τα συνυποδηλούμενά τους.

Ανθούλα Δανιήλ, diastixo.gr

 

[...] Σε αυτή την πολύχρωμη «Αυλή των Θαυμάτων», σε αυτή τη γεμάτη ζωή και δράση «Γειτονιά των Αγγέλων» όπου ξετυλίγεται το κουβάρι της ζωής πολλών και διαφορετικών ανθρώπων, ανθρώπων που η σκούφια τους μπορεί να κρατάει από κάθε γωνιά της γης, η Ρόζα θα μυηθεί στην περιπέτεια του προσωπικού της μεγαλώματος με τρόπους υπέροχα αντισυμβατικούς. Βήμα το βήμα θα υπερβεί ακόμη και την εκ γενετής σωματική της αδυ- ναμία και θα ανακαλύψει αυτά που φαίνονται κι αυτά που δε φαίνονται. Αυτά που είναι κι αυτά που καμώνονται πως είναι. Αυτά που δε φοβούνται την εικόνα τους στον καθρέφτη κι αυτά που έχουν για πάντα εξορίσει τους καθρέφτες από τη ζωή τους. [...] Η Μαρία Παπαγιάννη μάς χάρισε ένα βιβλίο πολύχρωμο υφαντό. Μια «έντυπη» κρητική βούργια για να βά- λουμε μέσα το προσφάι και το νερό μας και να ξεκινήσουμε ένα ξομπλιαστό ταξίδι στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής. Με ρέουσα, κλιμακωτή γραφή, με την απλότητα και την ευαισθησία της πένας της, με την ιδιαίτερη ματιά τής παιδικής αθωότητας που πάντα κομίζει στα βιβλία της, μας προσκαλεί σε μια βουτιά στην αληθινή και δια- χρονική αξία της Ανθρωπιάς. Στην αληθινή και διαχρονική αξία της Ποίησης. Στην αληθινή και διαχρονική αξία της Γλώσσας, της κάθε σπάνιας και μοναδικής γλώσσας μέσω της οποίας οι άνθρωποι όπου γης κοινωνούν και επικοινωνούν την Αγάπη, την Ιστορία, την Ταυτότητά τους

Εύη Τσιτιρίδου, evitsitiridou.me

 

[...] Δυο κόσμοι με συνδετικό κρίκο την απώλεια και τη μνήμη. Δυο κόσμοι που συναντιούνται σε ένα όνειρο... Μα ποιος μπορεί να πει πού αρχίζει το όνειρο και πού τελειώνει η πραγματικότητα. Κι αν ένα όνειρο μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου, δεν είναι κομμάτι της πραγματικότητας χειροπιαστό; Κι αν ζεις τη ζωή με την ποιητικότητα ονείρου, ποιος μπορεί να αρνηθεί την αλήθεια της; Η Ρόζα, και κάθε Ρόζα, έπρεπε να κολυμπήσει στην Πολιτεία του Βυθού (της) για να ανακαλύψει το θάρρος να αγωνίζεσαι για τα σημαντικά, αυτά που ίσως δεν σε αφορούν άμεσα, –αν υπάρχει στ’ αλήθεια κάτι που συμβαίνει και δε μας αφορά άμεσα, να βρει τι την πονάει. Να ανακαλύ- ψει τι είναι σημαντικό να θυμάται, και να αναδυθεί για να δώσει μάχες στον πραγματικό κόσμο, στη γειτονιά της. Να υπερασπιστεί τους ανθρώπους της και και το δικαίωμά τους να υπάρχουν ελεύθερα, να επιλέγουν τη ζωή που τους ταιριάζει, να μαζεύουν τα κομμάτια τους και να ριζώνουν ξανά, να κυνηγούν το όνειρό τους, να γίνονται καλύτεροι, να βάζουν τα δικά τους παπούτσια με φτερά και να πετούν... [...]

Αγγελική, paidikavivlia.blogspot.com

 

Η Μαρία Παπαγιάννη τινάζει την ψυχή της στο παράθυρο και πέφτουν εικόνες. Ηρεμία, απαντοχή, καθαρότητα. Ό,τι πηγάζει από της αγάπης το σιωπηλό χάδι.

Σταύρος Σταμπόγλης, fractalart.gr

 

Αν θεωρήσουμε πως ένα έργο τέχνης έχει τόσες ερμηνείες όσες και οι ανταποκρίσεις του κοινού που το παρακο- λουθεί, το παρατηρεί ή το διαβάζει, τότε θα λέγαμε πως το νέο βιβλίο της Μαρίας Παπαγιάννη είναι ένα έργο με πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης και αναγνωστικής ανταπόκρισης. Ξεκινώντας από φράσεις ή στίχους που πιθανώς ενέπνευσαν την ίδια στη ζωή και στο έργο της, δημιουργεί ένα διακειμενικό υπόβαθρο σε 25 κεφάλαια, πάνω στο οποίο στήνει την ιστορία της αριστοτεχνικά. Μια ιστορία που κινείται ανάμεσα στο φανταστικό, ουτοπικό και στο πραγματικό, με ήρωες οι οποίοι παραπέμπουν σε μεγάλα λογοτεχνικά έργα και χαρακτήρες, όπως ο Δον Κιχώτης, ο Μαραμπού, ο Πάντα, ο Βαβέλ, αλλά και σε σύγχρονα όπως η Μαύρη λίμνη της Μελίνας Καρακώστα.

Χρύσα Κουράκη, lesxhanagnosis.blospot.gr

 

Διαβάστε ένα απόσπασμα από το βιβλίο πατώντας στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://www.patakis.gr/images/files/1164367/1164367.html