Η λέσχη ανάγνωσης προτείνει το βιβλίο του μήνα
Τι συμβαίνει όταν μια δεκατριάχρονη ονειρεύεται να γίνει συγγραφέας και αναζητά έμπνευση στο ημερολόγιο που έγραφε όταν ήταν μικρή; Η Μία είναι δεκατριών χρονών και έχει μια κρυφή επιθυμία: να γίνει συγγραφέας. Όταν μια γνωστή σχολή δημιουργικής γραφής ανακοινώνει πως θα επιλέξει μαθητές, αποφασίζει να πάρει μέρος στο διαγωνισμό. Στο διαγωνισμό συμμετέχει και ο Σον, ένας γοητευτικός νεαρός, και η Μία θέλει οπωσδήποτε να του κάνει καλή εντύπωση. Για να αντλήσει έμπνευση, η Μία ξαναδιαβάζει το παλιό παιδικό της ημερολόγιο... Οι πραγματικές και οι φανταστικές ιστορίες από το παρελθόν ανακατεύονται με όσα της συμβαίνουν, και δημιουργούν ένα υπέροχο μίγμα, που θα διασκεδάσει και θα εμπνεύσει κάθε αναγνώστη, και ιδιαίτερα κάθε επίδοξο συγγραφέα.
Ένα πολύ ενδιαφέρον, χιουμοριστικό και συγκινητικό μυθιστόρημα, στο οποίο αποκαλύπτονται τα βασικά μυστικά για την τέχνη της συγγραφής, της έμπνευσης, της μυθοπλασίας.
ΚΡΙΤΙΚΗ
Χωρίς διδακτισμό, χωρίς αυστηρή κριτική, απλά, όμορφα και στρωτά, λες και συμμετείχα σε φιλική συζήτηση με πρόθυμο συγγραφέα, διάβασα για τους τρόπους αφήγησης, για τις ανατροπές και τις εκπλήξεις, για τη ζωντάνια που χρειάζεται ένας διάλογος, για το τι πρέπει να παραλειφθεί από την πλοκή για να μη βαρεθεί ο αναγνώστης και πολλά άλλα. [...] Το βιβλίο είναι για παιδιά από 12 ετών και πάνω, όμως συστήνω να το διαβάσουν και ενήλικες αναγνώστες, για όλους τους λόγους που περιέγραψα ανωτέρω!
Πάνος Τουρλής, CaptainBook, 26/08/15
Επειδή στις διακοπές ξεκουραστήκαμε αρκετά και διαβάσαμε πολλά βιβλία, η λέσχη ανάγνωσης προτείνει και άλλα βιβλία για αυτό το μήνα, για μια καλή "αναγνωστική" χρονιά
Το Ήθελα μόνο να χωρέσω είναι ένα μυθιστόρημα για εφήβους (δεχόμαστε και μεγαλύτερους, αρκεί να θυμούνται πώς είναι να νιώθεις ότι δε χωράς πουθενά).
Με λίγα λόγια
Η Ζωή είναι 15 χρονών και καθόλου έτοιμη για το λύκειο, για την αλλαγή σχολείου, για τις αλλαγές στο σώμα της, για τις αλλαγές γενικώς. Στην προσπάθειά της να ταιριάξει στο νέο περιβάλλον, να κρατήσει τους φίλους της και να κερδίσει αυτόν που δεν λέει να γυρίσει να την κοιτάξει, διαλέγει να ελέγξει την κατάσταση με το μόνο τρόπο που ξέρει: να γίνει αυτό που πιστεύει ότι όλοι θεωρούν όμορφο, ακόμα κι αν έτσι ρισκάρει να χάσει τον ίδιο της τον εαυτό.
Μέσα από το blog της, τις διηγήσεις των γονιών της, τις συζητήσεις με την κολλητή της στο chat και τα μικρά ντοκουμέντα της καθημερινότητάς της, η Ζωή θα χάσει και θα ανακαλύψει ξανά από την αρχή τον τρόπο να προχωράει, να βρίσκει τη θέση της, να αγαπάει τον εαυτό της και να χαίρεται την κάθε στιγμή.
Περισσότερα για τη συγγραφέα, το βιβλίο και το πολύ σοβαρό θέμα που θίγει μπορείτε να βρείτε παρακάτω:
Το βιβλίο μπορείτε να το δανειστείτε από τη Δημοτική Βιβλιοθήκη
Πρώτα είδα το αγόρι. Τα πρωινά καθόταν στο πεζούλι, κάτω από τη σκιά της κληματαριάς, και περίμενε. Μόνο και βουβό. Εκείνη έφτανε πάντα αργά το μεσημέρι. Έβαζε δυο πιάτα στο τραπέζι κι έτρωγαν αντικριστά.
Μετά, μια μέρα είδα το ποδήλατο. Το λάδωνε, το γυάλιζε, το κρατούσε από το τιμόνι και το κοιτούσε. Άστραφταν τα μάτια του. Ανέβαινε στη σέλα κι έκανε πως το οδηγούσε. Αργότερα άρχισε τις βόλτες στο τετράγωνο. Όλη την ώρα. Μπορεί και να ξεμάκραινε λίγο. Κάποια στιγμή δεν κρατήθηκα. Φώναξα δυνατά: «Πώς σε λένε;» «Γκεζίμ Πρέντσε», μου απάντησε βιαστικά.
Το επόμενο καλοκαίρι είχε ξεθαρρέψει. Έβγαινε κι έπαιζε μπάλα στην αλάνα. Τότε τον είδα κι εκείνον. Ήρθε ένα πρωί με μια μικρή βαλίτσα. Περνούσε τις ώρες του στην αυλή. Είχε μόνιμα ένα ραδιοφωνάκι στο αυτί. Μέρα νύχτα άκουγε τις ειδήσεις. Μερικά βράδια τους συναντούσα στο λόφο του Μόντε Σμιθ να κοιτούν απέναντι τα βουνά.
Ο αποχωρισμός και η απώλεια διατρέχουν την ιστορία. Τα πρόσωπα, μέσα από τις αφηγήσεις τους, μας δείχνουν αυτό που θέλουν πιο πολύ: κάπου να σταθούν.
Διαβάστε και την βιβλιοπαρουσίαση της Ελένης Σαραντίτη:
https://diastixo.gr/kritikes/ellinikipezografia/5985-pianeis-choma
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου